HOME

Wanneer voel je je ergens thuis? In het huis waar jouw meubels staan en waar jouw familie woont? Of in het huis van vrienden waar je zo vaak komt dat je precies weet waar het eten te vinden is? Ondanks dat ik meerdere keren verhuisd ben en over het algemeen een vrij goede neus heb voor andermans voedselvoorraden kan ik er niet precies de vinger opleggen. Want mijn kamer in Utrecht was nog een kamer in Utrecht en thuis was nog in mijn minst favoriete plattelandsdorpje ooit. Totdat ik me, langs de gracht rijdend op de lelijkste roze omafiets die je ooit gezien hebt, realiseerde dat ik thuis was. Utrecht was thuis. Die tien vierkante meter met vreemde nieuwe meubels, de keuken met de kastjes waar je spontaan aan vastplakt, het bed dat kraakt alsof ik minstens 200 kilo weeg, het is mijn tien vierkante meter, zijn mijn plakkende keukenkastjes en mijn vertrouwd krakende bed. En ik zou ze niet willen missen. 

Nu lig ik op bed, filosoferend en emotionele momenten belevend met Hotel Califonia aan op vol volume. Beste. Gitaarsolo. Ever. Sorry onderburen, het leven op kamers is fucking geweldig. 

Liefs,
 Sara