VANS

Aloha vanuit Frankrijk! Na twee weken Engeland zijn we afgelopen dinsdag weer terug op het vasteland en blijven we nog een weekje aan de franse kust om de vakantie af te sluiten. En eerlijk gezegd ben ik blij dat het er weer bijna op zit. Hartstikke leuk allemaal hoor, die vakantie, maar inmiddels begint het nachtelijke gesnurk, gesmak en tandengeknars van mijn familieleden + hond toch wel lichtelijk irritant te worden en ik zou bijna een moord doen om weer eens in een fatsoenlijk bed te slapen in plaats van op dat ellendige luchtbed.

Mijn opa en oma zijn ook naar Frankrijk gekomen dus dat is wel extra gezelig! De laatste paar vakantiedagen zullen we doorbrengen met het bekijken van kustplaatsjes, touren door de omgeving en aan het strand liggen dus dat is ook geen straf. Toch mis ik wel die real-life vorm van sociaal contact. Whatsapp enzo is allemaal wel leuk em handig, maar je mist toch een deel van de gezelligheid. (En je kunt geen eetfeestjes houden op whatsapp wat overduidelijk een minpunt is.) De Franse tokkies op deze camping bieden helaas niet veel hoop als het gaat om een leuk gesprek (afgezien van het feit dat ze alleen maar plat Frans spreken, en mijn taalgevoel nu ook weer niet zó daverend goed ontwikkeld is), wordt het wat dat betreft nog even afzien. 

De omgeving is hier overigens echt heel leuk, vooral de kleine kustplaatsjes. Het is echt een schilderachtig gezicht, die boulevard met allerlei kleuren huisjes en de mooie blauwe lucht als achtergrond! Heerlijk om daar te wonen en ieder moment kunnen uitwaaien op het strand. Misschien ooit als tweede huisje...?

Nog maar een paar nachten hier en dan zijn we weer thuis. Misschien komt er nog een post, maar misschien ook niet. In ieder geval kom ik jullie over 4 dagen weer lastig vallen in ons kikkerlandje!

Au revoir,
Sara

CAMPING LIFE

Camping life, je weet wel, die gebroken nachten in een bloedhete tent, gedoe met een gasbrandertje om fatsoenlijk thee te kunnen zetten en het allerergste: afwassen... Okee, tegen zulke ijzersterke argumenten kan ik niet op maar ergens, diep van binnen, vind ik kamperen toch best tof.

+ Geef toe, ergens heeft het wel charme. Dat 'Into the Wild' idee waarbij je de wildernis intrekt. En ook al was ik niet van plan mijn geld te verbranden en me ergens op te sluiten met de boeken van Rousseau, een beetje rust op z'n tijd kan ook geen kwaad toch?

+ Ontdek je primitieve ik! Het idee dat je 's nachts 'het fort' aka de tent moet bewaken tegen rondsluipende vossen en eekhoorns is natuurlijk allemaal hartstikke spannônd. En aangezien ze het blijkbaar gemunt hebben op schoenen stelden enkele geliefde familieleden voor om: "die oerlelijke airmax van Sara dan maar als lokaas te gebruiken." Bedankt jongens, bedankt...

+ Er was verdorie gewoon een hittegolf in Engeland gisteren! Geen gedoe met paraplu's, regenpakken en laarzen, wat een feest. Maar geen nood, vandaag is de vertrouwde Engelse drizzle weer terug. 

+ Je ontmoet toffe leeftijdsgenoten uit andere landen waarmee je het lokale nachtleven kunt gaan verkennen. Althans, dat is de bedoeling. Als je net als ik op een camping met een gemiddelde leeftijd van 65+ zit is het ietsje minder spectaculair.

Maarrrr, de minpunten aan kamperen zijn uiteraard niet de onderschatten, dus daarom die ook nog even op een rijtje.

- De ettertjes van de buren besluiten om half 7 's ochtends eens lekker lawaai te gaan maken in de speeltuin en de hele camping wakker te maken met hun oerkreten.

- Je bent je kussen vergeten én je luchtbed is lek waardoor je gedwongen bent op de grond te gaan liggen met een opgerolde handdoek onder je hoofd.

- 's Nachts een kudde oorwurmen en ander ongedierte in je slaapzak vinden is ook minder fijn.

- Je bejaarde, behaarde en shirtloze buurman werpt steeds schaarse blikken als je rustig in je bikini voor je tentje zit te lezen. (Ik mis spontaan mijn achtertuin met schutting)

Maar toch, geef toe jongens, stiekem is kamperen best leuk.

Liefs,

 Sara

FIRST DAY

Daar zitten we dan, onder de luifel van ons tentencomplex. Ja complex, want ik zou geen andere naam weten te bedenken voor ons 12 meter lange bouwsel dat bestaat uit een tent + luifel + tarp. De campingbaas keek ons met grote ogen vol paniek en afkeuring aan toen we in de stromende regen het gevaarte op begonnen te zetten. En geef hem eens ongelijk. We hebben zijn keurig symmetrische (tot aan het autistische toe geordende) campingveldje veranderd in iets wat nog een het meest op een vluchtelingenkamp lijkt. Arme man, gelukkig voor hem zijn we over een week weer vertrokken. 

Het belangrijkste van de dag is in ieder geval achter de rug: de jacht op voedsel. Vol goede moed trok ik tijdens een niet-regen-momentje te voet naar de dichtstbijzijnde winkel. Een kruising tussen een supermarktje x halalwinkel x hangplaats van de Russische maffia x bakkerij. Nadat ik iets had uitgezocht wat níét leek op de in Engeland o zo populaire hersentjes of niertjes ontstond het volgende probleem: betalen. Blijkbaar had ik nog de oude pond-briefjes (huh?) en die waren niet meer geldig. Maar gelukkig, nadat de twee Russisch sprekende winkelbedienden een wedje hadden gelegd over mijn leeftijd en met wat gepuzzel kon ik toch met eten terug naar de camping. Rare jongens, die Engelsen. 

Morgen gaan we voor de eerste dag Londen verkennen, hebben jullie nog tips? 

Liefs,

 Sara

HOLIDAY STRUGGLES

Chaos heerst in Huize Bouter. Naast de gebruikelijke inpakstress (lees: iedere stap struikel je over een slaapzak maar gelukkig land je zacht op een tent) kwamen we er vanmorgen achter dat de rederij waarmee we morgenochtend vroeg naar Engeland zouden varen al bijna drie maanden failliet is. Hmm, lastig. Daarnaast is ook nog eens op magische wijze mijn weekendtas van de aardbodem verdwenen. Jup, het gaat allemaal hartstikke soepel hier, vakantiestruggles enzo. Maar geen paniek! Na een heleboel telefoontjes is er een andere rederij geregeld en heb ik snel een nieuwe weekendtas gekocht (wedden dat de oude na de vakantie weer opduikt).

En als je je afvraagt wat ik met dat stapeltje boeken ga doen. Tsja, lezen. Tenminste, dat is het plan. Tijdens schoolweken heb ik altijd weinig tijd om uitgebreid boeken te lezen dus haal ik dat in de vakantie maar in. Ik heb nu nog niet eens alle boeken ingepakt die ik graag wilde lezen maar helaas was niet alles op korte termijn verkrijgbaar. En ach, ik geloof dat ik met dit stapeltje voorlopig wel zoet ben.

Misschien ben je na deze twee alinea's je hersens aan het kraken wat er dan toch veranderd is op mijn blog. Misschien ook niet, maar dan ben je gewoon een beetje kippig. Ik heb besloten om in het Nederlands te gaan bloggen. Toen ik enkele maanden terug begon met bloggen schreef ik in het Engels om mijn taalgevoel te verbeteren, maar ik merk dat de teksten vaak wat formeler zijn dan ik ze zou willen. Daarom komen er vanaf nu een heleboel Nederlandse posts aan met een hoge gevoeligheidsfactor en vol emotie, dat snap je wel. En er is een geweldige ontdekking (Google translate genaamd) gedaan waarmee buitenlandse lezers mijn nutteloze gebrabbel om kunnen zetten in hun eigen taal (of iets wat er op zou moeten lijken).

Aangezien ik in inmiddels de muggen van mijn beeldscherm moet slaan is het tijd om te gaan slapen. Morgenochtend vroeg vertrekken we naar Engeland. Er staan geen posts ingepland want daar ben ik dan weer te chaotisch en lui voor maar ach, ik zal proberen jullie af en toe een beetje bij te kletsen!

Liefs,

 Sara